Μικρασιάτικες συνταγές για μελομακάρονα και κουραμπιέδες

Τα μελομακάρονα κατατάσσονται, όπως και οι κουραμπιέδες στα πατροπαράδοτα εθνικά γλυκίσματα, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα σε κάθε ελληνικό σπίτι ιδιαίτερα την περίοδο των Χριστουγέννων.

Μελομακάρονα
Τα μελομακάρονα ή μελομακάρουνα, φοινίκια (όχι τα γνωστά σήμερα σε όλους φοινίκια) στη Μικρασιατική διάλεκτο, είναι ελληνικό γλύκισμα που παρασκευάζεται βασικά από αλεύρι, σιμιγδάλι, λάδι, χυμό πορτοκαλιού και μέλι. 

ΥΛΙΚΑ
800 γρ.λάδι, 1 φλιτζάνι ζάχαρη, 1 νεροπότηρο χυμό πορτοκαλιού, 2 κουταλάκια μπέηκιν-πάουντερ, 2 κουταλάκια σόδα, 1 κρασοπότηρο κονιάκ, 2 κουταλάκια κανέλα, 2 κιλά περίπου αλεύρι, καρυδόψιχα για το πασπάλισμα. 
ΣΙΡΟΠΙ
750 γρ. ζάχαρη, 500 γρ. νερό, 200 γρ. μέλι.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Καταρχάς, χτυπάμε το λάδι με τη ζάχαρη. Διαλύουμε τη σόδα και το μπέικιν στο κονιάκ και ρίχνουμε το μείγμα στο λάδι με τη ζάχαρη. Ακολούθως, προσθέτουμε ένα προς ένα τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από το αλεύρι, και ανακατεύουμε καλά. Ρίχνουμε μετά λίγο-λίγο το αλεύρι  και ζυμώνουμε, μέχρι που η ζύμη να μην κολλάει στα χέρια μας. Πλάθουμε τα μελομακάρονα, τα αραδιάζουμε σε λαδωμένο ταψί και τα ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για μισή ώρα. Ετοιμάζουμε το σιρόπι και το αφήνουμε να κρυώσει.Όταν βγάλουμε τα μελομακάρονα από τον φούρνο , τα βουτάμε στο σιρόπι και τα βάζουμε σε πιατέλα. Πασπαλίζουμε με την τριμμένη καρυδόψιχα.


Κουραμπιέδες Νέας Καρβάλης (από τον Πρόδρομο Ιωσηφίδη)
ΥΛΙΚΑ
1 κιλό αλεύρι
200 γραμ. βούτυρο αγελαδινό
100 γρ. βούτυρο πρόβειο
100 γραμ. φυτίνη
150 γραμ. ζάχαρη άχνη
2 στικ βανίλιας
1 κουταλάκι μπεικιν πάουντερ
300 γραμ. ολόκληρα αμύγδαλα

ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΝΙΡΙΣΜΑ
Ανθόνερο ή ροδόνερο
Άχνη ζάχαρη

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Βάζουμε τα αμύγδαλα σε ένα ταψί και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά σε χαμηλή θερμοκρασία μέχρι να καβουρντιστούν.

Κτυπάμε τα βούτυρα στο μίξερ για πέντε λεπτά μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτουμε την άχνη αργά αργά και κτυπάμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μίγμα για πέντε λεπτά ακόμα. Προσθέτουμε το αλεύρι, το μπέκιν πάουντερ και την βανίλια λίγο λίγο και αρχίζουμε να ζυμώνουμε με το χέρι. Μόλις δέσει η ζύμη προσθέτουμε τα αμύγδαλα και ζυμώνουμε ελαφρά.

Βάζουμε την ζύμη σε ένα τραπέζι και στρώνουμε μια λαδόκολα από πάνω της. Την περνάμε με τον πλάστη και αμέσως μετά με την παλάμη μας. Κόβουμε κομματάκια ζύμης και πλάθουμε μπουκίτσες ή κόβουμε μισοφέγγαρα με ένα κουπάτ. Βάζουμε τους κουραμπιέδες σε ένα ταψί και ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για μισή ώρα. Τους αφήνουμε να κρυώσουν για 3 λεπτά και αμέσως τους ραίνουμε με ανθόνερο και αμέσως μετά τους πασπαλίζουμε με την άχνη.

Μικρά μυστικά

Οι κουραμπιέδες διατηρούνται φρέσκοι σε ξηρό και δροσερό περιβάλλον. Αν τους βάλουμε σε μεταλλικό κουτί ερμητικά κλειστό το σίγουρο είναι ότι θα διατηρήσουν την φρεσκάδα τους για αρκετό καιρό.

Πηγή: newsit.gr, gefceis.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα

Το γλέντι που ακολούθησε μετά το έθιμο των λουκουμάδων [ΦΩΤΟ]

Και του χρόνου! 

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Διαβάστε περισσότερα

Αναβιώνει το έθιμο των λουκουμάδων και φέτος [ΦΩΤΟ]

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αναβιώνει το κωνσταντινιώτικο έθιμο των λουκουμάδων παραμονή του Αη-Νικόλα από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μικρασιατών Κωνσταντινάτου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος». Γυναίκες του χωριού μαζεύτηκαν στην αίθουσα του συλλόγου κι έφτιαξαν πεντανόστιμους παραδοσιακούς λουκουμάδες τους οποίους θα προσφέρουν στον κόσμο. Δείτε παρακάτω φωτογραφίες από την αναβίωση του εθίμου:

Διαβάστε περισσότερα

1922: Ο μεγάλος ξεριζωμός όπως περιγράφηκε από τον ανταποκριτή του National Geographic, Μέλβιν Τσάτερ

Υγειονομικός σταθμός (καραντίνα) στη Μακρόνησο. 6.000 Έλληνες από την Τραπεζούντα έφτασαν με ατμόπλοια και μετά στον Πειραιά. (φωτο Μέλβιν Τσάτερ)Στη Θεσσαλονίκη φτάνουν 110.000 πρόσφυγες. Κάποιοι στοιβαγμένοι σε βαγόνια. Ο πληθυσμός της πόλης διπλασιάζεται σε λίγους μήνες. (φωτο Μέλβιν Τσάτερ)







































Στις 25 Νοεμβρίου 1925 ο δημοσιογράφος και ανταποκριτής του National Geographic, Μέλβιν Τσάτερ δημοσίευσε – μετά από δύο χρόνια παραμονής του στη Μικρά Ασία (1920 – 1922) – φωτογραφίες και ντοκουμέντα με τίτλο «Η μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών στην Ιστορία».

Ο Μέλβιν Τσάτερ γεννήθηκε στη Φλόριντα των ΗΠΑ το 1878 και πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1936 στην Νότια Αφρική. Κατέγραψε προσωπικές μαρτυρίες του καταταλαιπωρημένου Ελληνικού πληθυσμού που ακόμα και από τα βάθη της Μικράς Ασίας ή από την Ανατολική Θράκη και διανύοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα με τα πόδια ή με κάρα ή τραίνα, με άσχημες καιρικές συνθήκες που οδήγησαν πολλούς στο θάνατο από αρρώστιες ή κακουχίες και πείνα, κατάφεραν να φτάσουν σε λιμάνια του Αιγίου και κυρίως στη Σμύρνη ώστε να περάσουν στην Ελλάδα.

Η προσπάθεια του Τσάτερ να πληροφορήσει τον Αμερικάνικο λαό αλλά και ολόκληρο τον κόσμο μέσα από το περιοδικό National Geographic Society για το δράμα του Ελληνικού πληθυσμού με φωτογραφίες και ντοκουμέντα περιλαμβάνει και προσωπικές εμπειρίες από τα τρία μερόνυχτα της καταστροφής της Σμύρνης όπου η Αρμένικη και η Ελληνική συνοικία κατακαίγονταν. Χαρακτηριστικά αναφέρει στη σελίδα 52 (βιβλ.1): «Η πόλη είχε γίνει ένα γιγάντιο πυρωμένο καμίνι. Ο άνεμος παρέσυρε τις φλόγες στην προκυμαία και η κάψα ήταν τόσο τρομακτική που οι άνθρωποι μούσκευαν τις κουβέρτες τους στη θάλασσα για να τυλιχτούν με αυτές και να προστατευτούν. Αφηνιασμένα άλογα με τα χάμουρά τους να έχουν πιάσει φωτιά, έτρεχαν πανικόβλητα μέσα στον κόσμο γκρεμίζοντας στο πέρασμά τους φλεγόμενα σώματα ανθρώπων και όλη τη νύχτα στη λάμψη της φωτιάς, πλήθη ανθρώπων και ζώων ξεχύνονταν από τους δρόμους της καταδικασμένης πόλης ψάχνοντας για διέξοδο στην ανάστατη από το παραλήρημα προκυμαία. .. Μπροστά σε αυτόν τον εφιάλτη των 300.000 ψυχών που ποδοπατιόνταν στην προκυμαία χωρίς ελπίδα διαφυγής από τον κλοιό της φωτιάς και της θάλασσας, οι περιγραφές του εμπρησμού της Τροίας ωχριούσαν».

Η έκθεση του Τσάτερ περιλαμβάνει πολλές φωτογραφίες από το δράμα των Ελλήνων της Σμύρνης αλλά και άλλων περιοχών όπου προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να σωθούν. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου για δέκα ώρες περίμεναν στην προκυμαία για να περάσουν από εξονυχιστικό έλεγχο από Τούρκους στρατιώτες ώστε να γίνει επιλογή και οι άντρες σε ηλικία στράτευσης να δεθούν από τα χέρια και να εκτοπιστούν στο εσωτερικό για δουλειές σε καταναγκαστικά έργα π.χ. οδοποιίας. Για μια εβδομάδα οι υπόλοιποι 200.000 πρόσφυγες συνέχιζαν να ζουν, να πεθαίνουν, να γεννούν μωρά πάνω σε εκείνη την άθλια προκυμαία. Ο Τσάτερ αναφέρει στη σελίδα 71 (βιβλ.1) ότι οι ανθρώπινες απώλειες στην καταστροφή της Σμύρνης σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις έφτασαν τους 10.000 νεκρούς, ενώ οι υλικές ζημιές έφτασαν τα 300 εκατομμύρια δολάρια.

Οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης μετά από την διάσκεψη των Μουδανιών και σε λιγότερο από ένα μήνα αναγκάστηκαν να φύγουν από τον τόπο τους αφήνοντας την γεωργική σοδειά τους στα χωράφια. Με καταρρακτώδεις βροχές και με κάρα φορτωμένα διανύσαν μεγάλες αποστάσεις για να φτάσουν στην Ελλάδα. Ο Τσάτερ αναφέρει ότι από την Ανατολική Θράκη διέσχισαν τον φουσκωμένο Έβρο 300.000 πρόσφυγες και σκορπίστηκαν στις δυτικές του όχθες. Το τρίτο κύμα της μεγάλης προσφυγιάς με αφετηρία την Ανατολική Θράκη έφτασε σε αριθμό τις 700.000 και πέρασε τα σύνορα της Ελλάδας.

Το φωτογραφικό υλικό του Τσάτερ παρουσιάζεται στις 126 σελίδες της βιβλιογραφίας και είναι μοναδικές αναδεικνύοντας και τεκμηριώνοντας με ντοκουμέντα το δράμα του 1.500.000 προσφύγων που πέρασαν στην Ελλάδα μέσα σε λίγους μήνες. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και από την 1η Μάη 1923 αποφασίζεται η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών από την οποία εξαιρέθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 2 οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και οι Έλληνες μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Ο ελληνικός πληθυσμός που ξεριζώθηκε από τον Πόντο, την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη ξεπέρασε σε επίσημα νούμερα το 1.220.000 ενώ οι μουσουλμάνοι που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ήταν επισήμως 518.146. Σύμφωνα με τον Θ. Μαλκίδη (βιβλ.3) οι Έλληνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Δυτική Θράκη ήταν 107.607, στην Μακεδονία 638.254, στα νησιά του Αιγαίου 56.613, στην Κρήτη 33.900, στην Ήπειρο 8.197 και στην υπόλοιπη Ελλάδα 377.297. Επιπλέον ήρθαν στην Ελλάδα 45.000 Αρμένιοι και έφυγαν για την Βουλγαρία 92.000 Βούλγαροι.

Οι πρόσφυγες που έφτασαν στην Ελλάδα με την εμπειρία τους στη γεωργία, στις τέχνες, τα γράμματα και τον πολιτισμό βοήθησαν τελικά στην ανανέωση του οικονομικού επιπέδου και του συνόλου της χώρας. Το κράτος παραχώρησε με κλήρο ανά οικογένεια τα 4/5 των ακαλλιέργητων χωραφιών της Ελληνικής επικράτειας. Η Αθήνα το 1923 είχε 300.000 κατοίκους και με τους πρόσφυγες δημιουργήθηκαν οι νέες συνοικίες της Νέας Σμύρνης, της Καισαριανής, του Βύρωνα, της Νέας Ιωνίας και άλλες. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 (βιβλ.4) οι πρόσφυγες στην Ελλάδα ήταν το 19,7 % του συνολικού πληθυσμού, ενώ σε ορισμένες περιοχές ξεπερνούσε το 50%, όπως στη Δράμα το 70,3%, στην Καβάλα το 62,6%, στην Πέλλα το 53,9%. Στη Μακεδονία το ποσοστό ήταν συνολικά στο 45,2%. Συγκεκριμένα στη Λάρισα σύμφωνα με την απογραφή του 1928 ζούσαν μόνο 9.427 γηγενείς, 4.400 πρόσφυγες και 12.034 εσωτερικοί μετανάστες που συνέβαλλαν στην ανάπτυξη της πόλης που γνωρίζουμε σήμερα. Στην Αθήνα οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν ήταν 129.380 με γηγενείς πληθυσμό 131.810 και εσωτερικούς μετανάστες 198.021 ενώ στον Πειραιά οι πρόσφυγες ήταν πλειοψηφία με 101.185 και γηγενείς 68.859. Στη Θεσσαλονίκη οι πρόσφυγες ήταν επίσης πλειοψηφία με 117.041 και οι γηγενείς 88.050 και 39.590 εσωτερικοί μετανάστες. Στο Βόλο με την απογραφή του 1928 ζούσαν 13.773 πρόσφυγες και άλλοι 19.218 εσωτερικοί μετανάστες με γηγενείς μόνο 14.901. Όλοι οι πρόσφυγες συνέβαλλαν τότε στην ανάπτυξη της βιομηχανικής ζώνης και του λιμανιού του Βόλου.

Ποιοι φταίνε για αυτόν τον τραγικό ξεριζωμό από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη; Ο τότε Γάλλος πρωθυπουργός Λεγκ πηγαίνοντας προς την Κωνσταντινούπολη για την ενθρόνιση του νέου Οικουμενικού Πατριάρχη είπε (βιβλ.2) ότι η Ελλάς ήταν σύμμαχος και πολέμησε στο πλευρό τους με κυβερνήτη τον Βενιζέλο. Αλλά «… ήταν ατύχημα για το Έθνος σας ότι έχει Βασιλέα τον Κωνσταντίνο. Εξαιτίας της παρουσίας του στην Ελλάδα, φεύγετε από την Μικρά Ασία…. Δεν είναι δυνατό να εμπιστευτούμε την Ελλάδα μεγάλη, στα χέρια εχθρού μας που είναι αφοσιωμένος στην γερμανική πολιτική».

Βιβλιογραφία:

1.«1922 : Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ», National Geographic Ελλάδος, Εκδ. ΔΟΛ, Αθήνα, 2007

2.«Μεγάλη Ελλάς, Ελ. Βενιζέλος – Πολεμικός Ηγέτης», Δημ. Βάκας, Αθήνα, 1964

3.«Η Γενοκτονία των Ελλήνων – Θράκη, Μικρά Ασία, Πόντος», Θεοφάνης Μαλκίδης, εκδ. Γόρδιος, Αθήνα, 2015

4.«Η Μικρασιατική Καταστροφή – 1922», επιμέλεια Χρ. Κουλούρη, εκδ. ΔΟΛ, Αθήνα, 2010

* ο Στέφανος Παπαγεωργίου είναι Τεχνολόγος Μηχανικός – Ιστορικός Μελετητής

Στέφανος Παπαγεωργίου

Πηγή: eleftheria.gr

Διαβάστε περισσότερα

Μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή για μικρούς και μεγάλους από το Σύλλογό μας [18-12-2016]

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινάτου σας προσκαλεί στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή που θα διοργανώσει την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016. Η γιορτή θα περιλαμβάνει ομιλία για τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων από την κ. Ραλλού Καγιόγλου, κάλαντα από τη χορωδία του συλλόγου και μια παιδική θεατρική παράσταση. Δείτε το πρόγραμμα παρακάτω:

Διαβάστε περισσότερα

Αναβίωση του εθίμου των λουκουμάδων την παραμονή του Αγίου Νικολάου [5-12-2016]

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινάτου σας προσκαλεί, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στην αναβίωση του εθίμου των λουκουμάδων το απόγευμα της παραμονής της εορτής του Αγίου Νικολάου (Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016). Οι γυναίκες του Συλλόγου θα φτιάξουν παραδοσιακούς λουκουμάδες, όπως επιτάσσει το κωνσταντινιώτικο έθιμο για την ημέρα, και θα τους προσφέρουν στους παρευρισκόμενους.

Σας περιμένουμε!

Διαβάστε περισσότερα

Η επέτειος του «ΟΧΙ»: Τα γεγονότα που γιορτάζουμε σήμερα 28 Οκτωβρίου

Ημέρα εθνικής μνήμης. Η 28η Οκτωβρίου του 1940 μια ημέρα εθνικής αξιοπρέπειας και ιστορικής μνήμης για τους Έλληνες. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Ιωάννης Μεταξάς,  λαμβάνει τελεσίγραφο από τους Ιταλούς και λέει το ιστορικό «ΟΧΙ» στους κατακτητές.

Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία. Επίσης, σε πολλές χώρες του κόσμου, Ελληνικές κοινότητες γιορτάζουν την Επέτειο του «ΟΧΙ».

Περίπου στις 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c'est la guerre», (προφέρεται από τα γαλλικά, αλόρ, σε λα γκερ, δηλαδή, Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.

O ίδιος ο Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, που εξέδωσε το 1945, περιγράφει τη σκηνή: «Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως».

Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη «ΟΧΙ». Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη «ΟΧΙ» παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας «Ελληνικό Μέλλον» του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.

Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου. Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.

Κατά στην επέτειο του «ΟΧΙ», τηλεόραση και ραδιόφωνο προβάλλουν επετειακές εκπομπές μνήμης και κάνουν ιδιαίτερη μνεία στην «τραγουδίστρια της νίκης» Σοφία Βέμπο, η οποία με τα πατριωτικά της τραγούδια εμψύχωνε τους στρατιώτες και μετέδιδε τον ενθουσιασμό της προέλασης των ελληνικών δυνάμεων στη Βόρεια Ήπειρο. 

Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

Διαβάστε περισσότερα

Ο εορτασμός της επετείου του «ΟΧΙ» στο Κωνσταντινάτο

Φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις μνήμης της 28ης Οκτωβρίου 1940 στο Ηρώον του χωριού:

Διαβάστε περισσότερα

«Καντνάδες» και «κιρφινές»: έθιμα για τον Αη-Δημήτρη

Καντνάδες

Ένα έθιμο που το συναντάμε μόνο στα πιστικοχώρια είναι οι «καντνάδες». Είχε σχέση με την ποιμενική ζωή των κατοίκων και γινόταν την παραμονή του Αγίου Δημήτριου. Αυτή τη μέρα έληγε η σύμβαση της μίσθωσης των βοσκών. Την επομένη μέρα συμφωνούσαν για τη νέα μίσθωση και το γεγονός αυτό το γιόρταζαν όλοι μαζί, βοσκοί και υπόλοιποι κάτοικοι. 

Οι κάτοικοι του Κωνσταντινάτου απόκτησαν και στην καινούργια τους πατρίδα κοπάδια με πρόβατα και είχαν στη δούλεψη τους βοσκούς. Διατηρήσαν την αλλαγή μίσθωσης να την κάνουν του Αγίου Δημήτριου, οπότε συνέχισαν και το έθιμο. Μαζεύονταν οι βοσκοί με τους νέους του χωριού και έντυναν δυο άντρες, έναν «καντνά» (άντρα) και έναν «καντνίνα» (γυναίκα). Έβαφαν μαύρα τα πρόσωπα τους για να μη τους αναγνωρίζουν. Η γυναίκα φορούσε νυφικό με πέπλο και ο άντρας έβαζε προβιές και παλιά ρούχα. Γύρω-γύρω στη μέση του κρεμούσε κουδούνες, μικρές και μεγάλες, απ’ αυτές που κρεμούσαν στα πρόβατα. Μετά όλοι μαζί γυρνούσαν στους δρόμους του χωριού με φωνές και κουδουνίσματα. Οι καντνάδες έσερναν μαζί και ένα κάρο, πάνω στο οποίο φόρτωναν τα δώρα που τους έδιναν οι κάτοικοι. Τα δώρα εκτός από τα κεράσματα (πίτες και γλυκά), ήταν σιτάρι, κριθάρι, πλιγούρι και άλλα. Συνήθως ζητούσαν οι ίδιοι αυτά που ήθελαν, ξέροντας την παραγωγή του κάθε νοικοκύρη. Οι φωνές τους ξεσήκωναν όλο το χωριό. Σε κάθε τι που φώναζαν έβαζαν την κατάληξη «νταν» (π.χ. «ωχ! αμάν λουκουμάν νταν! (λουκούμια), καντνίνα σουρούπ νταν! (σιροπιαστά γλυκά), πλιγουρούδια νταν!(πλιγούρι), τραχανούδια νταν!,   κριθαρουδια νταν!» κ.ο.κ.). Όλα αυτά τα πουλούσαν, και με τα χρήματα αυτά την άλλη μέρα έστηναν γλέντι στην πλατεία του χωριού.

Κιρφινές

Το βράδυ της γιορτής του Αγίου Δημήτριου μαζεύονταν οι κοπέλες του χωριού σε ένα σπίτι και διασκέδαζαν μόνες τους. Ετοίμαζαν πίτες και γλυκά, χόρευαν και τραγουδούσαν. Έκαναν το έθιμο του «κιρφινέ». Και φυσικά, έξω από το συγκεκριμένο σπίτι, μαζευόταν τα παλληκάρια.

Επιμέλεια: Μαίρη Καλαμάρη (από αφηγήσεις της Στέλλας Καλαμάρη)

Διαβάστε περισσότερα

Βράβευση του χοροδιδασκάλου μας από τον Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" για το διήγημά του

Ο χοροδιδάσκαλος του Συλλόγου μας κ. Ιωάννης Γκόγκος βραβεύτηκε από τον Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" για το διήγημά του με τίτλο "Για την γιορτή σας κυρία" στην Αθήνα στις 27 Σεπτεμβρίου 2016. Είμαστε υπερήφανοι για το χοροδιδάσκαλό μας. Πολλά συγχαρητήρια και πάντα τέτοια!

Διαβάστε περισσότερα