Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Ετήσιος χορός Πολιτιστικού Συλλόγου Μικρασιατών Κωνσταντινάτου
-Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2020-


Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020


Με την εορτή των Φώτων ή αλλιώς των Θεοφανείων ολοκληρώνεται ένας πλούσιος λατρευτικός κύκλος, το «Άγιο Δωδεκαήμερο» κατα το οποίο εορτάζουμε την κατά σάρκα Γέννηση (25 Δεκεμβρίου), η Περιτομή (1 Ιανουαρίου) και η Βάπτιση (6 Ιανουαρίου) του Ιησού Χριστού (Ματθ. 2ο και 3ο κεφ.)

Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ερμηνεύει με έναν μοναδικό τρόπο τα παραδοσιακά κάλαντα των Φώτων.

Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός η χαρα μεγάλη κι ο αγιασμός. Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό κάθετ’ η κυρά μας η Παναγιά. Όργανo βαστάει, κερί κρατεί και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί. Άϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί. Ν’ ανεβώ επάνω στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο. Καλημέρα…

Ακούστε τα κάλαντα της ημέρας από την εκπληκτική φωνή του Μιχάλη Χατζηγιάνη:


Πηγή: dogma.gr


Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020


Πρωτοχρονιάτικο διήγημα αναμνήσεων του συγγραφέα, ακαδημαϊκού και στρατιωτικού γιατρού Παύλου Νιρβάνα (φιλολογικό ψευδώνυμο του Πέτρου Αποστολίδη, 1866-1937).

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε -ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε - στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.
Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!
Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε, σα να θυμήθηκε κάτι.
«Ξεχάσαμε», είπε, «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θ’ αρχίσω τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός».
Κατέβασε το μαχαίρι.
«Του φτωχού...» ονομάτισε.
Έπειτα ερχότανε το δικό μου κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά.
Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε απάνω στο τραπεζομάντιλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, κι ο πατέρας όλους μας.
«Ποιανού είναι τώρα το φλουρί;» είπε η μητέρα μου. «Του ζητιάνου ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου».
Η καημένη η μητέρα. Το είχε καημό να μου πέσει εμένα το φλουρί, γιατί ήμουν άτυχο παιδί. Ποτέ μου δεν είχα κερδίσει τίποτε.
«Ούτε του ζητιάνου είναι», είπε ο πατέρας μου, «ούτε του Πέτρου. Το σωστό σωστό. Το φλουρί μοιράστηκε. Ήτανε ανάμεσα στα δυο κομμάτια. Καθώς τα χώρισε το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Το μισό είναι του ζητιάνου, το μισό του Πέτρου».
«Και τι θα γίνει τώρα;» ρώτησε στενοχωρημένη η μητέρα μου.
«Τι θα γίνει;...» συλλογιζόμαστε κι εμείς.
«Μην πονοκεφαλάτε...» είπε ο πατέρας.
Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δύο μισές χρυσές λίρες -το χρυσάφι τότε δεν είχε κρυφτεί ακόμα-και τις ακούμπησε στο τραπέζι:
«Να τι θα γίνει. Αυτή φυλάχτε τη να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου».
Και μου την έδωκε.
«Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου. Είσαι ευχαριστημένος;»
Ήμουν και με το παραπάνω. 
Η ιδέα, μάλιστα, πως είχα συντροφέψει με το ζητιάνο με διασκέδαζε πολύ.
«Θα του τη δώσω εγώ, με το χέρι μου...» είπα.
Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. 
Τα άλλα παιδιά με πειράζανε: «ο σύντροφος του ζητιάνου». Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:
«Μπράβο σου. Είσαι καλό παιδί».
Το άλλο πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου ’λεγε πως ήταν ο ζητιάνος, που έφτανε βιαστικός να πάρει το μερίδιό του. Έτρεξα στην πόρτα, με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος ζητιάνος με κάτασπρη γενειάδα, γειρτός από τα χρόνια. Και μουρμούριζε ευχές τρέμοντας από το κρύο.
«Πάρε, παππού...» του είπα.
Ο γέρος που δεν έβλεπε καλά και που του είχε γυαλίσει φαίvεται, παράξενα από μακριά το χρυσό νόμισμα, το 'φερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του τον καιρό εκείνο, που όλοι δίνανε στους ζητιάνους δίλεφτα και μονόλεφτα.
«Τι είν’ αυτό, παιδάκι μου;» με ρώτησε. «Δυάρα γυαλισμένη;»
«Μισή λίρα είναι, παππού...» του είπα. «Πάρ’ τηνε. Δικιά σου είναι».
Ο καημένος ο ζητιάνος δεν ήθελε να το πιστέψει:
«Μήπως έκανες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονιούς σου. Δεν έχω όρεξη να με παίρνουνε στις αστυνομίες για κλέφτη, μέρα που είναι».
Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιρασθεί το φλουρί της βασιλόπιτας. 
Ο γέρος έτρεμε τώρα περισσότερο. Μα έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τ’ αρρωστημένα του μάτια και είπε:
«Ο Θεός είναι μεγάλος. Να ζήσεις, παιδάκι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου. Και ο Θεός να σ’ αξιώσει να ’χεις πάντα όλα τα καλά, να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους. Την ευχή μου να ’χεις».
Μου ’δώσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά, κατά τον ουρανό, τα αρρωστημένα του μάτια και κατέβηκε, με το ραβδί του, τη σκάλα.
Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σ’ έναν φτωχό, συλλογίζομαι:Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του μ ’ εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με τον παλιό ζητιάνο το φλουρί της βασιλόπιτας.

Πηγή: sansimera.gr

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2020

Ευτυχισμένο το 2020! Με Υγεία, Χαρά και Δημιουργία!


Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019


Καζάν ντιπί σημαίνει «ξύσιμο του καζανιού», δηλαδή η καμένη κρέμα στον πάτο του καζανιού. Το καζάν ντιπί γίνεται αποκλειστικά με βουβαλίσιο γάλα – αρκετά βαρύ για τα ελληνικά γούστα, οπότε αυτή η κρέμα που ακολουθεί είναι στην πραγματικότητα μια παραλλαγή. 

ΥΛΙΚΑ
1 λίτρο γάλα 
250 γρ. ζάχαρη 
250 γρ. ρυζάλευρο 
1 κλωναράκι βανίλια (τα αρωματικά σποράκια του αλλά και το κλωναράκι) 
2 κ.σ. ροδόνερο 
Για το καψάλισμα 

2 κ.σ. ζάχαρη κρυσταλλική 
1 κ.σ. βούτυρο αγελαδινό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Αλείφουμε ένα ταψάκι με το βούτυρο και πασπαλίζουμε με ζάχαρη ώστε να καλυφθούν ο πάτος και τα τοιχώματα. Ψήνουμε στους 180° μέχρι να καραμελώσει η ζάχαρη. 

Παράλληλα βράζουμε την κρέμα: Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το γάλα.Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το ανακατεύουμε με τη ζάχαρη καλά. Τα προσθέτουμε μαζί με τη βανίλια μέσα στο γάλα και ανακατεύουμε συνέχεια με σύρμα. Τα βράζουμε σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας συνέχεια μέχρι να δέσει λίγο η κρέμα. Βγάζουμε τη βανίλια και προσθέτουμε το ροδόνερο. Ανακατεύουμε και αποσύρουμε από τη φωτιά. Βγάζουμε από το φούρνο το ταψί με την καραμελωμένη ζάχαρη και αδειάζουμε σιγά-σιγά την κρέμα. Την ψήνουμε στους 180° για 10΄. Κόβουμε τετράγωνα κομμάτια και σερβίρουμε. Ο τρόπος αυτός είναι ο πιο γνωστός στα καθ’ ημάς. 

Ένας άλλος τρόπος (καλύτερος ίσως και πιο παραδοσιακός γιατί δεν γίνεται πολύ σφιχτή η κρέμα, γίνεται λεπτή οπότε και σερβίρεται σε ρολάκι όπως πρέπει), είναι ο εξής: 

Αλείφουμε ένα μεγάλο ταψί με το βούτυρο, πασπαλίζουμε με ζάχαρη και απλώνουμε την κρέμα. Ακουμπάμε τον πάτο του ταψιού στη φωτιά σε όλα τα σημεία πόντο-πόντο μέχρι να καεί από κάτω η ζάχαρη. Αφήνουμε να κρυώσει και μετά κόβουμε κομμάτια 10 εκ. και με τη βοήθεια μιας σπάτουλας τα τυλίγουμε ρολάκι και σερβίρουμε. Φροντίζουμε να μην καεί πολύ η καραμέλα και γίνει μαύρη, καλό είναι να κράτα το υπέροχο χρώμα της. 

Στην περίπτωση που το κάνουμε με τον δεύτερο τρόπο, πρέπει να αφήσουμε 1΄ παραπάνω να σφίξει η κρέμα γιατί δεν θα ψηθεί επιπλέον στο φούρνο. Οπότε την τελική πυκνότητα την δίνουμε στην κατσαρόλα. 

Γαρνίρουμε προαιρετικά με φιστίκι Αιγίνης. 

Πηγή: yumyum.gr

Κιουνεφέ Μικρασιάτικο (με σιμιγδάλι)


Το αυθεντικό κιουνεφέ είναι με σιμιγδάλι. Περισσότερη δουλειά αλλά και περισσότερη γεύση και απόλαυση.

Το Κιουνεφέ (kunafah) είναι μια ζύμη τυριού εμποτισμένη με γλυκό σιρόπι με βάση τη ζάχαρη. Η ζύμη θερμαίνεται σε βούτυρο, μαργαρίνη, φοινικέλαιο και μετά απλώνεται με μαλακό άσπρο τυρί, μοτσαρέλα. Ένα παχύ σιρόπι χύνεται στη ζύμη (από ζάχαρη, νερό και λίγες σταγόνες ροδόνερο και χυμό λεμονιού) κατά τη διάρκεια των τελευταίων λεπτών μαγειρέματος. Συχνά το ανώτερο στρώμα ζαχαροπλαστικής είναι χρωματισμένο με πορτοκαλί ή κόκκινο χρώμα τροφίμων (παραδοσιακά χρωματισμένο με γλυκό τριαντάφυλλο). Τα θρυμματισμένα φιστίκια Αιγίνης είναι πασπαλισμένα στην κορυφή ως γαρνιτούρα. 

Υπάρχουν δύο συνήθεις τρόποι για να κάνετε κιουνεφέ.
1. χρησιμοποιώντας σιμιγδάλι 
2. χρησιμοποιώντας κανταΐφι


Υλικά
2 φλιτζάνια σιμιγδάλι ψιλό
1 φλιτζάνι ζάχαρη
1 φλιτζάνι φιστίκια Αιγίνης χοντροτριμμένα
600 γραμ. τυρί μοτσαρέλα Τριμμένη
1 κουταλιά σούπας γλυκό τριαντάφυλλο ψιλοκομμένο
1 σφηνάκι ροδόνερο
½ λεμόνι ο χυμός
2 φλιτζάνια ζάχαρη
¾ φλιτζανιού γάλα
250 γραμ. βούτυρο

Εκτέλεση
Σε μία κατσαρόλα βάζουμε τα 2 φλιτζάνια ζάχαρη με ½ φλιτζάνι νερό, το ροδόνερο και τον χυμό από ½ λεμόνι. Βάζουμε στην φωτιά μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και να αρχίσει να βράζει για 4 λεπτά μέχρι να δένει σιρόπι.

Σε ένα μπολ βάζουμε το σιμιγδάλι, το 1 φλιτζάνι ζάχαρη και τα ανακατεύουμε με ένα κουτάλι. Προσθέτουμε ¾ φλιτζανιού λιωμένο, βούτυρο, το γάλα και ζυμώνουμε με το χέρι μέχρι να γίνει μια ζύμη και να απορροφήσει τα υγρά. 

Βάζουμε το ζυμάρι σε ένα πυρέξ και το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 250 βαθμούς για 25-30 λεπτά. βγάζουμε το ψημένο μπισκότο πια από τον φούρνο και το σπάμε σε κομμάτια. Το βάζουμε στο μούλτι και το κάνουμε σκόνη, το περνάμε από σουρωτήρι για να μην έχει άσπαστα κομματάκια.

Σε ένα στρογγυλό πυρέξ βάζουμε μια κουταλιά σούπας βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου και το γλυκό τριαντάφυλλο με ένα πιρούνα τα πατάμε να ενωθούν και με το μείγμα αλείφουμε το πυρέξ σε όλο τον πάτο και λίγο τα τοιχώματα. Βάζουμε μέσα το τριμμένο μπισκότο και το απλώνουμε να πιάσει όλο τον πάτο και λίγο τα τοιχώματα και το πατάμε με το χέρι μας. βάζουμε την χοντροκομμένη μοτσαρέλα σε όλο το πυρέξ και ψήνουμε στον φούρνο στους 200 βαθμούς για 30 λεπτά. Βγάζουμε από το φούρνο και το γυρνάμε σε πιατέλα. Σιροπιάζουμε το γλυκό με τα 2/3 από το σιρόπι και διακοσμούμε με το τριμμένο φιστίκι. Βάζουμε με προσοχή το άλλο 1/3 από το σιρόπι και το γλυκό μας είναι έτοιμο.

Πηγή: https://freeparatiritis.blogspot.com

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019


Το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» («The little match girl») είναι μία από τις πιο γνωστές και διαχρονικές ιστορίες του διάσημου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν κι ένα από τα πλέον αγαπημένα παραμύθια μικρών και μεγάλων.

Η ιστορία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Λέγεται πως ο Άντερσεν την εμπνεύστηκε από μια ξυλογραφία του γνωστού Δανού καλλιτέχνη, Γιόχαν Τόμας Λόντμπι, που είχε τυπωθεί σ’ ένα ημερολόγιο του 1843. Στη ξυλογραφία αυτήν απεικονίζoταν ένα φτωχό παιδί να πουλάει σπίρτα. Άλλοι υποστηρίζουν πως ο συγγραφέας την εμπνεύστηκε μετά από ένα ταξίδι του στην Μπρατισλάβα, το 1841, όπου έγινε μάρτυρας της καταστροφής της πόλης Ντέβιν από πυρκαγιά, και είδε πολλές μητέρες να ψάχνουν για τα χαμένα τους παιδιά.

Το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» δεν είναι το κλασικό παραμύθι με το ευτυχισμένο τέλος που έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε – αν και για τη μικρούλα ήταν μάλλον αυτό που επιθυμούσε περισσότερο. Τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει είναι κάπως ‘σκληρά’, αλλά απόλυτα ρεαλιστικά: οι περισσότεροι από μας, ιδίως την εποχή των γιορτών, κατακλυζόμαστε από μια καταναλωτική μανία άνευ προηγουμένου. Προσπερνάμε έτσι, πολλές φορές αυτά που έχουν την πραγματική σημασία στη ζωή ή αδιαφορούμε, χαμένοι στις προσωπικές μας ανάγκες κι επιθυμίες, εκείνους που έχουν σταθεί λιγότερο τυχεροί από εμάς και μας ικετεύουν, με ένα απλωμένο χέρι ή με ένα παρακλητικό βλέμμα, να τους αφιερώσουμε λίγα λεπτά από το χρόνο μας.

Η μικρή ηρωίδα της ιστορίας αντιπροσωπεύει τη φτώχια, την απελπισία, τη μοναξιά και τον πόνο. Έχοντας απομείνει ολομόναχη στον κόσμο, δεν έχει πλέον κανέναν να στραφεί, κανέναν να τη βοηθήσει. Καταλήγει λοιπόν στο σημείο να χαίρεται, όταν βλέπει τη νεκρή γιαγιά μπροστά της και καταλαβαίνει πως θα πεθάνει! Από την άλλη, οι δευτερεύοντες ήρωες, οι περαστικοί που αδιαφορούν στη θέα της μικρούλας, είναι άνθρωποι που –δυστυχώς υπάρχουν παντού γύρω μας. Είναι η προσωποποίηση της αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο, της αναλγησίας, του εγωισμού. Είναι εκείνοι που, χαμένοι στις υποχρεώσεις τους ή στην ανάγκη τους να εντυπωσιάσουν, έχουν ξεχάσει ποιο είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων: η αγάπη και η προσφορά.

Εκτός από το κλασικό, πρωτότυπο τέλος της ιστορίας, έχουν δημοσιευτεί κι άλλες βερσιόν σε παιδικά βιβλία, όπου η ταλαιπωρημένη μικρούλα βρίσκει τελικά την ευτυχία, όταν μια οικογένεια την ανακαλύπτει να στέκεται ξεπαγιασμένη στα σκαλιά του σπιτιού της και αποφασίζει να την υιοθετήσει. Έτσι, το κοριτσάκι βρίσκει έναν πατέρα, μία μητέρα και αδέλφια, που την αγκαλιάζουν και την καλωσορίζουν στο σπιτικό και την καρδιά τους.

Έχοντας διαβάσει προσωπικά και τις δύο εκδοχές, μπορώ να πω πως μου άρεσαν εξίσου. Στην πρωτότυπη το κοριτσάκι σταματάει μεν να ταλαιπωρείται και να βασανίζεται, ακολουθώντας τη γιαγιά του σ’ ένα μέρος χωρίς κρύο και φόβο, αλλά και η εναλλακτική, με το απόλυτο happy end της, με γέμισε με ελπίδα και μ’ έκανε να χαμογελάσω. Όπως και να έχει, μιλάμε για μια ιστορία γεμάτη κοινωνικά μηνύματα, που θα πρέπει να εντυπωθούν καλά στο μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη-αποδέκτη. Αυτό είναι που έχει την περισσότερη σημασία. Ας μην ξεχνάμε, λοιπόν, αυτές τις Άγιες μέρες κι εκείνους που δεν είναι τόσο τυχεροί όσο εμείς. Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια, τα αυτιά, την αγκαλιά και την καρδιά μας.

ΥΠΟΘΕΣΗ
Παραμονή Πρωτοχρονιάς: οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με ανθρώπους που βάδιζαν βιαστικοί, φορτωμένοι ψώνια και δώρα. Σε μια γωνιά ένα μικρό κορίτσι, ντυμένο με κουρέλια που δεν μπορούσαν να το προστατέψουν από την παγωνιά, προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή τους και να τους πουλήσει έστω ένα σπίρτο. Κανείς όμως δεν έδινε σημασία στην απελπισμένη μικρούλα. Κι εκείνη έτρεμε από κρύο κι από φόβο, μιας και αν γύριζε στην τρώγλη όπου έμενε χωρίς να έχει πουλήσει την πραμάτεια της, την περίμενε άγρια τιμωρία από τον πατριό της.

Περπατώντας στους δρόμους, χάζευε αφηρημένη τις χαρούμενες, γιορτινές, οικογενειακές στιγμές που έπιανε βιαστικά το μάτι της μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών που προσπερνούσε. Η καρδιά του κοριτσιού μάτωνε στη σκέψη των δικών της αγαπημένων ανθρώπων, που ήταν όλοι τους από καιρό πεθαμένοι.

Μην αντέχοντας το κρύο, το κοριτσάκι κούρνιασε σε μια γωνιά κι αποφάσισε ν’ ανάψει ένα σπίρτο, προκειμένου να ζεσταθεί. Στη λάμψη της φλόγας του είδε ένα υπέροχο όραμα: χριστουγεννιάτικα πολύχρωμα στολίδια και δώρα, αναμμένα τζάκια και ένα τραπέζι στρωμένο με κάθε είδους φαγητά. Δυστυχώς όμως, η φλόγα έσβησε και το όραμα χάθηκε. Αμέσως, η μικρή άναψε ένα δεύτερο σπίρτο, και είδε αυτήν τη φορά σε όραμα την αγαπημένη της γιαγιά, που της έδειχνε τον ουρανό. Σηκώνοντας το κεφάλι, η μικρούλα είδε ένα πεφταστέρι και συλλογίστηκε πως εκείνη τη στιγμή κάποια ψυχή πέθαινε και ταξίδευε προς τον παράδεισο. Μη θέλοντας να χαθεί το όραμα της γιαγιάς της, συνέχισε να ανάβει τα σπίρτα το ένα μετά το άλλο, προσπαθώντας να διατηρήσει τη μορφή της γριάς γυναίκας όσο περισσότερο μπορούσε.

Η γιαγιά άπλωσε το χέρι στη μικρούλα, λέγοντάς της πως θα την έπαιρνε μαζί της, σ’ ένα μέρος που δε θα ένιωθε ποτέ πια κρύο, λύπη ή πείνα. Εκείνη χαμογέλασε κι έπιασε ευτυχισμένη το χέρι της γιαγιάς της. Το επόμενο πρωινό, οι διαβάτες αντίκρισαν το νεκρό, παγωμένο σώμα του μικρού κοριτσιού. Στα χείλη του ήταν αποτυπωμένο ένα αχνό χαμόγελο και δίπλα στα ξυλιασμένα δάχτυλα των χεριών του πεταμένα αναρίθμητα καμένα σπίρτα.

Πηγή: thedailyowl.gr

Το έθιμο και η ιστορία της Βασιλόπιτας την Πρωτοχρονιά. Οι ευχές για το νέο έτος και η σχέση της με την Ορθόδοξη Θρησκευτική παράδοση και τον Μέγα Βασίλειο.

Βασιλόπιτα την Πρωτοχρονιά. Το έθιμο και η ιστορία της
Βασιλόπιτα ονομάζεται η πίτα που παρασκευάζεται σε ορισμένες χώρες από τους χριστιανούς παραμονές της Πρωτοχρονιάς και κόβεται (μοιράζεται) λίγο αφότου αλλάξει ο χρόνος.

Στην Αθήνα συνηθίζεται η λεγόμενη «πολίτικη» Βασιλόπιτα η οποία παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα, κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και είδη αλλά συνήθως είναι φουσκωτή, αφράτη και γλυκιά.

Σε άλλα μέρη επικρατούν άλλοι τρόποι κατασκευής με μπαχαρικά κ.α. Στη δυτική Μακεδονία αντί για την «πολίτικη» Βασιλόπιτα συχνά η βασιλόπιτα είναι μια τυρόπιτα ή πρασόπιτα.

Βασικό όμως κοινό γνώρισμα είναι ότι στο εσωτερικό όλων τοποθετείται νόμισμα, συνήθως κοινό όμως σε ορισμένες περιπτώσεις χρυσό (κωσταντινάτο) ή ασημένιο.
Στην ελληνική επαρχία, ανάλογα με το έθιμο, τοποθετείται στο εσωτερικό της βασιλόπιτας μικρό κομμάτι άχυρου, κληματόβεργας ή ελιάς ή, σε κτηνοτροφικές περιοχές, ένα μικρό κομμάτι τυρί, για να φέρουν καλή τύχη στην παραγωγή.

Σε άλλα μέρη, αντί αυτού κατασκευάζουν μικρό στεφάνι από κληματόβεργες που όποιος το βρει στα χωράφια θα είναι τυχερός στα σπαρτά, ή στην ελαιοπαραγωγή ή στο κρασί κλπ.

Συχνά γράφεται πάνω στη βασιλόπιτα ο αριθμός του νέου έτους, με σειρές αποφλοιωμένων αμυγδάλων ή με ζάχαρη.

Το ελληνικό έθιμο της βασιλόπιτας
Η Βασιλόπιτα κατά το ελληνικό έθιμο κόβεται σε οικογενειακή συγκέντρωση αμέσως με τον ερχομό του νέου έτους κυρίως μετά από φαγοπότι όπου και ακολουθεί χαρτοπαιξία «για το καλό του καινούργιου χρόνου». Έτσι στις 12.00 ακριβώς τα μεσάνυχτα με την αλλαγή του έτους σβήνουν τα φώτα και μετά ένα λεπτό ξανανάβουν ευχόμενοι και αντευχόμενοι όλοι «Χρόνια Πολλά» και «Ευτυχισμένο το νέο έτος».

Τότε προσκομίζεται η Βασιλόπιτα στο τραπέζι όπου ο νοικοκύρης αφού την σταυρώσει με το μαχαίρι τρεις φορές αρχίζει να τη κόβει σε τριγωνικά κομμάτια προσφερόμενο σε κάθε ένα παριστάμενο μέλος της οικογένειας ή φίλων και συγγενών με πρώτο κομμάτι του σπιτιού (ή του Χριστού της Παναγίας και του Άι Βασίλη), του σπιτονοικοκύρη, της σπιτονοικοκυράς και των άλλων παρισταμένων κατά τάξη συγγένειας και ηλικία με τελευταίο το κομμάτι του φτωχού ή πάλι του σπιτιού, χωρίς βέβαια να λησμονούνται τυχόν μετανάστες, ασθενείς και άλλα πρόσωπα της οικογένειας που για διάφορους λόγους δεν παρίστανται. Ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να κοπεί κομμάτι «για την εταιρεία», «για το μαγαζί» κ.λ.π.

Το κόψιμο της Βασιλόπιτας γίνεται και τις άλλες μέρες του «Δωδεκαήμερου» των εορτών. Υπουργεία, γραφεία και σύλλογοι μπορεί να κόβουν βασιλόπιτες μέχρι και το μήνα Φεβρουάριο.

Σε πολλά νησιά με το ξημέρωμα της 1ης του Νέου Έτους αναλαμβάνει ο σπιτονοικοκύρης να καθαγιάσει την οικία κρατώντας είτε τμήμα της Βασιλόπιτας είτε του αντίστοιχου των Χριστουγέννων «Χριστόψωμο »και ένα κερί μπαινοβγαίνοντας στη πόρτα τρεις φορές λέγοντας «έξω τα κακά, μέσα τα καλά».

Πρωτοχρονιά

Ιστορία της βασιλόπιτας
Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν «φασουλοβασιλιά».

Το κόψιμο στις βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Λουκάτο αποτελεί εξέλιξη του γνωστού και λαϊκού εθίμου στις πρωτοχρονιάτικης πίτας. Στην αρχαιότητα υπήρχε το έθιμο του εορταστικού άρτου, τον οποίο σε μεγάλες αγροτικές γιορτές οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στις θεούς.

Τέτοιες γιορτές ήταν τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια. Χαρακτηριστικό στοιχείο στις βασιλόπιτας είναι ότι ο άνθρωπος δοκιμάζει την τύχη του με το κέρμα στις, προσπαθώντας να μαντέψει πώς θα του έρθουν τα πράγματα στη νέα χρονιά. Σε όποιον πέσει το φλουρί, στις θα είναι ο τυχερός και ευνοούμενος του νέου έτους! Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο με τη Βασιλόπιτα.

Ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση
Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου. Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει.

Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως «λύτρα» στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή.

Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού.

Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

Πηγή: helppost.gr

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2019


Το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019 για 5η συνεχόμενη χρονιά ο σύλλογός μας διοργάνωσε μία υπέροχη χριστουγεννιάτικη γιορτή με τραγούδια από την χορωδία μας, ποιήματα και θεατρική παράσταση. 

Η θεατρική ομάδα του συλλόγου μας παρουσίασε μία διασκευή του γνωστού διηγήματος του Φώτη Κόντογλου, «Το 'βλογημένο μαντρί». Τη διασκευή αυτή επιμελήθηκε ο χοροδιδάσκαλός μας Γιάννης Γκόγκος. Πρόκειται για μία παράσταση η οποία ετοιμάστηκε με πολλή φροντίδα τόσο από τους ερασιτέχνες ηθοποιούς μας όσο και από τα μέλη μας που φρόντισαν τον ήχο, την κατασκευή σκηνικών, την τεχνική υποστήριξη, την βιντεοσκόπηση και την επεξεργασία του βίντεο. 


Η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη κάτι που μας δίνει όρεξη να συνεχίζουμε και να διοργανώνουμε ακόμη πιο πολλά και ωραία πράγματα. Ευχαριστούμε πολύ όσους ήρθαν. 

Παρακάτω μπορείτε να παρακολούθησετε τα βίντεο από τη γιορτή. 


Καλά Χριστούγεννα!







Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2019


Σας περιμένουμε!

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινάτου αναβίωσε το  έθιμο των λουκουμάδων παραμονή του Αγίου Νικολάου. Οι γυναίκες του συλλόγου έφτιαξαν πατροπαράδοτους λουκουμάδες και τους πρόσφεραν σε όσους παραβρέθηκαν. Καλά Χριστούγεννα!




Βίντεο

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019



Στις 5 μ.μ. στην αίθουσα του Συλλόγου

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!! 

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019


Στιγμιότυπα από την εκδρομή που διοργάνωσε ο σύλλογός μας, την Κυριακή 3 Νοεμβρίου, στο Κιλκίς. Επισκεφτήκαμε το Μοναστήρι του Οσίου Νικοδήμου, το Μοναστήρι των Αγίων Νικολάου, Ραφαήλ και Ειρήνης καθώς και το σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου. Ενώ κάναμε στάση για φαγητό στην Γουμένισσα. 

Βίντεο

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019


Χρόνια πολλά! Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!

Βίντεο

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΛΙΜΝΗ, ΣΤΟ ΚΙΛΚΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ



ΔΗΛΩΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019


Την Κυριακή 13 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε ο αγιασμός, στον χώρο του συλλόγου, για την χρονιά 2019-2020. Στην συνέχεια ακολούθησε κέρασμα σε όσους παρευρέθηκαν καθώς και φαγητό για τα μέλη του συλλόγου. Ακολουθεί βίντεο:


Καλή χρονιά με πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις!

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019


Ο σύλλογός μας πήρε μέρος στο 1ο φεστιβάλ γαστρονομίας με διάφορα εδέσματα που έφτιαξαν γυναίκες του χωριού. Κατάφερε να αποσπάσει το τρίτο βραβείο στην κατηγορία των γλυκών παρασκευάζοντας παραδοσιακή γαλατόπιτα. Ακολουθούν βίντεο και φωτογραφίες:
Βίντεο








Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019


Το χορευτικό τμήμα του συλλόγου μας συμμετείχε στο μνημόσυνο για τους Μικρασιάτες που γίνεται κάθε χρόνο στην Μονόβρυση. Ακολουθεί βίντεο:


Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019


Ένα λαϊκό γλέντι διοργάνωσε ο σύλλογος μας για τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου η μνήμη του οποίου τιμάται στις 26 Σεπτεμβρίου. Ακολουθεί το σχετικό βίντεο:

 

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Πρόγραμμα εκδηλώσεων


Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019


Η συμμετοχή του χορευτικού τμήματος του συλλόγου μας στα Δραβησκιώτικα 2019 στο παρακάτω βίντεο:




Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019


Το παιδικό-εφηβικό χορευτικό τμήμα του συλλόγου μας συμμετείχε στην 7η χορευτική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στον προαύλιο χώρο του Δημοτικού Σχολείου της Κάτω Καμήλας στις 30 Αυγούστου 2019 από τον πολιτιστικό σύλλογο Κάτω Καμήλας και το Δήμο Σερρών. Ακολουθεί βίντεο με τους χορούς που παρουσίασε το χορευτικό μας τμήμα:




Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2019


Το χορευτικό τμήμα του συλλόγου μας συμμετείχε για 4η χρονιά στις εκδηλώσεις για τα Προδρόμεια. Δείτε τους χορούς που παρουσίασε στο βίντεο που ακολουθεί:


Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019


Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινάτου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» με το χορευτικό τμήμα ενηλίκων συμμετείχε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στον Αη-Γιάννη Σερρών το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου. 
Ακολουθεί βίντεο από τη συμμετοχή μας:


Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019


Μεγάλη επιτυχία σημείωσε το πανηγύρι του Κωνσταντινάτου και φέτος, καθώς πολύς κόσμος μας τίμησε με την παρουσία του στις πολιτιστικές εκδηλώσεις και στο λαϊκό γλέντι που οργανώσαμε στις 26 και 27 Ιουλίου 2019. Τα νόστιμα ψητά εδέσματα από τις γυναίκες του Πολιτιστικόυ Συλλόγου Μικρασιατών του χωριού και η καλή ζωντανή μουσική ήταν αρκετά ώστε ο κόσμος να απολαύσει δύο βραδιές με πολύ κέφι. Παρακάτω ακολουθεί το σχετικό βίντεο:


Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019


Για άλλη μια χρονιά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρασιατών Κωνσταντινάτου θα διοργανώσει το πανηγύρι του χωριού στο πλαίσιο του εορτασμού της εκκλησίας του Αγίου Πανελεήμονα. Σας περιμένουμε για ένα γεμάτο κέφι διήμερο εκδηλώσεων!